توی آینه زل زدم به خودم من خودم و گم نکردم من خودم و جا گذاشتم
خوب که نگاه می کنم می بینم خیلی تنهام با اینهمه درخت افرا
                                       ...
ما آدما وقتی تو خودمون حرف می زنیم گندمون در میاد آخ که بازهم
اصرار داریم بگیم و بگیم
                                    ...
وقتی همه چیز عوض میشه خوب طبیعیه منهم عوض میشم
تو آروم ساکت بی آزار تحمل پذیر اما اون دیگری کنار خودش یه
رشد دیگه کرده که بوی گند می ده اما من دیر فهمیدم چرا؟
                                 ....
ما آدمای متوسطی هستیم با تعریف از هم میخوایم خودمون و بزرگ کنیم
من تو حتی اون دیگری

شکواییه:
این روزا خیلی درب داغونم نسل ها به جای اینکه بهتر بشوند دارن بدتر میشن
تحمل ناپذیر و مشمئز کننده سر و کله زدن با دانش آموزای نسل جدید امونمو بریده
از کلاس که بر میگردم انگاری دل و رودم با هم قاطی شده.نفس کشیدن هم
برام عذاب آور میشه این نسل واقعا غیر قابل تحمل اند تمام بیماریهای روحی و
جسمی و اعصاب و روان و از وقتی میرم مدرسه گرفتم جلوی این بچه های ۱۶ـ۱۷
ساله به واقع کم آوردم بعضی وقتها دلم می خواد بزنم زیر گریه

تو این روزا واسه من اون چیزی که مهمه وجود نداره
تو هر تاریخ و شرایطی مهمتر وجود نداره
هرچی که هست همینه.

بالامم می دونم پاینمم می دونم
 غصه ورم داشته همه ی عمرم شد التماس از تو
ای گور پدر نئشگی بعد از التماس.

 
این حال من بی توست دلداده تر از فرهاد شوریده تر از مجنون


اضاقات:
در تاریکی شب های روشن وقتی به عمق آبی آسمان می نگریستم
دیدم نگاهی را که به نگاهم نگران بود.و مرا برد با خود به خاطره ها
دیگری:
خدا را شکر که خواب هست یعنی خواب دیدن هست!

بوی تو آرامش آب بوی تو عطر صد کتاب
بوسه ی جادویی تو کشف دوباره ی شراب
...
آسمان که تفاله هایش را باز بر من ریخت چیزی مانند دستان تو
چتری شد بر هیبت ام.و ناگاه من از خواب پریدم
....
گفتم ای عشق من از چیز دگر میترسم
گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگوی
...

همیشه که نه گاهی دلم برای آدمایی که ادعاشون رعد و برق را میندازه
و بهشون که بزنی صدا طبل تو خالی میدن میسوزه.گاهی که نه همیشه
دلم برای اونایی که سرتاپاشون مسخره است و  لغب مسخرگی به دیگران
میدن میسوزه.از همه بدتر دلم برا اونایی میسوزه که فلسفه رو قورت دادن و
ادعارو ریدن اما پشیزی ارزش ندارن .روبروشونم که میشینی لرزش بیچارگی و
تو چشاشون میتونی ببینی که البته با وقاحت تموم تو صورتت زل میزنن و
بهت میگن مسخره!
اضافات:
این رفیق ما تلخابه واسه ما کامنت داده تصمیمات هم مثل خودت مسخره اس بچه
البته نمیدونم چطور به این کشف بزرگ نائل شد آخه ایشون هم مثل بعضی ها
فلسفه قورت داده و ...
پ.ن:
همین رفیق ما گفت قالب ات خیلی بیخوده قبلی بهتر بود ما گفتیم
قبلی را دوست می داشتیم اما چه کنیم دیگر نداریم اش از بیخودی
این هم مارا ببخشید از مسخرگی ما نیز به بزرگواری و فیلسوفی خود نیز
مارا ببخشید باشد که مورد بخشش شما و درگاه حق قرار گیریم

این حال من بی توست,دلداده تر از فرهاد شوریده تر از مجنون
...
من که اصلا توقعی نداشتم فقط یه صدا می خواستم همه چی هم که
تموم بر گشتم بی صدا! من حتی ادعا هم نداشتم ادعای اونهمه رفاقت
حالا برام زوره که همچی حرفایی  بزنی .تو سهمتو دادی از اون رفاقت
سهم ات همون نیش و کنایه ها بود
...
واسه من خیلی از مردم خنده دارند عین من که واسه خیلی از مردم خنده دارم
کاش این دنیا هم مثل یه جعبه موسیقی بود.همه صداها آهنگ همه حرفها ترانه
.....
من آرزو طلب نمی کنم آرزو می سازم یعنی چاره ای ندارم , دارم؟
از وقتی تصمیم گرفتم هیچی نبینم همه چی و دیدم

به خودم گفتم زخم های آدم سرمایه اس سرمایه ات رو
با این و اون تقسیم نکن.داد نکش,هوار نکش,صبور ,آروم
بی صدا همه چی رو تحمل کن
اضافات:
نقاش هم نشدیم تا که  بکشیم پرتره ای از صورت محزون خود

 

 

در انتهای کویری سردو تاریک قدم می زدم.تقریبا فراموش کرده بودم
زندگی هست و ادامه دارد.بر ذات بد زندگی لعنت که ادامه دارد حتی بی من
سردی و خمودگی و ترس سه واژه ای بود که تمام طول راه من و همراهی میکرد
آفتاب هم که نمی زد یعنی اصراری برای عرض اندام نداشت. خودم و چون سواری
تنها از لشکر مانده می دیدیم که امیدی به پیدا کردنم نبود.ستاره ها را نمیشد شمرد
میشد در دست گرفت, لمس کرد, حس کرد.لعنت که به زمین فرستادم
فهمیدم که زندگی هنوز ادامه داره, جالب ترین قسمت ماجرا اونجایی بود
که دستی من و یافتن می کرد, میدیدمش و نمی دیدمش یه وقتایی
دستاش و محکم می گرفتم و خرت خرت کشان می کشیدم اش دنبال ام
یه جاهایی عین بچه ها خود م و تو جمعیت نبود کویر گم می کردم.
آزار هم که نداشت ,آزار داشتم, فلسفه بافی هم که می کردم تازه رسیده
بودیم, اول, آخر کویر, تمومی که نداشت دست اش و ول می کردم و نمی کردم
آخرین تلاش هامم واسه اثبات تمومیه زندگی می کردم اما این لعنتی ادامه داشت
نه اینکه دیگه بخوام تسلیم اش بشم نه دیگه همراه اش میشم
عین بچه ها خودم و می چسبونم بش تو جمعیت بود کویر هم دیگه
نمی خوام گم بشم.چشمام هم میبندم و نمیبندم و ادامه میدم زندگی رو
اعتراف کردن به این نکته که اصولا من آدم احمقی ام حالا که پی بردم
زیادم سخت نیست.یه شبانه روز که جای چشم دوتا خط باریک افتاد تو صورتم
دیدم به وضوح که زندگی ادامه دارد با من, من که تمامیه اویم و او که تمامیه من
پنهان شدن پشت او و دزدکی زندگی را نظاره کردن زیباست

اضافات:
خوب یک دو سه زندگی از الان شروع میشه زیاد شلوغ اش نمی کنم
من تو .هیس بی صدا