من, من دیگر به سراغ تو نخواهم آمد!من دیگر به چشمهای زلال ات دست نخواهم کشید
زلالی روح من در آنها روان است.این منم که در چشمان تو جاری ام!یاد من در قطره قطره
اشکهای چشمان زلال ات سرازیر خواهد شد.در ریشه و جان ات خواهد دوید از رگهای
جوشان ات بالا خواهد رفت و تو مرا فریاد خواهی زد.       اما چه دیر!

پ.ن:
ماییم و موج سودا شب تا به روز تنها
خواهی بیا ببخشای خواهی برو جفا کن

فریاد عصیان زده ام بر پیکره ی درختهای عریان لرزه انداخت و دست تو, در فرود پر طنین خود
برقی را در چشمان ترسیده من دوانید. و نیرویی شگرف , مرا در هم کوبید.من پشت به آخرین
انوار زرد و سرخ خورشید تورا که در آخرین رمقهای خورشید شناوری نظاره می کنم.
سخاوت لبان تو مرا سیراب می کند.من رنجیده از یک نیروی غدار درونی وجود مانوس تورا
می خوانم.من درگیر و محبوس در حجمی حقیر و نا متجانس!در حس تو به سر می برم.

پ.ن:
حجاب تصنعی باور های دروغین, از پشت حصار حقیقت وجود سر می زنند و می نماید که
خالی هستی یا پر, سرشار یا تهی!

خورشید از آسمان نیزه های آتشین نور را بر من می تابد.انتظار در وجودم خلید و ریشه کرد
چه بیهوده سعی دارم به خورشید زل بزنم همچنان که بیهوده انتظار می کشم.
دوباره و سه باره ذهنم را کاویدم , تداعی تمام خاطرات, نه! خوب به یاد  دارم  عجب بلبشویی
بود روزگار عاشقیمان.آسمان موج بر می دارد بالا و پایین می شود همان طور یک دست و وسیع
"آدم هیچ وقت قدر چیزایی و که داره نمیدونه". شکستم, تا شدم و روی خاک زانو زدم. خیال
فکرم پر گرفت از خورشید به سوی تو.آسمان کویر در انتظار باران من در انتظار تو.چه سبقتی
می گیریم در انتظار بیهوده.

پ.ن:
از تو اشاره ای از من دوان شدن آنچه میل توست از من همان شدن

هی با توام! هیچ تا حالا فهمیدی که چرا گذاشتم تا اینجا بیای؟!
چطور باید بهت بفهمونم؟آیا از نگاهم نمی فهمی؟ با زبان نگاه,همه چیز رو میشه گفت.
حالا با تمام نفرتم, آب دهانم را جمع می کنم و به صورتش تف می اندازم!بیا!
                                              ...
طعم بوسه هات بدجوری مونده رو لبم هنوز گاهی گر میگیرم از یاد گرمای تن ات.
پ.ن:
بوی تو آرامش آب بوی تو عطر صد کتاب        بوسه ی جادویی تو کشف دوباره شراب
                                               "شهریار قنبری"

میون باور و تردید درگیر یه اضطرابم.بهترین لحظات زمانی است که درگیر توام
                    ...
فاصله ی بین بودن و نبودن به اندازه ی باختن تو زندگیه یه وقتی میبازی
که دیگه خیلی دیر شده
پ.ن:
خیلی خسته ام خیلی.آرامش تنها چیزیه که واسه داشتنش حاضرم همه چیزم و بدم.

من دستهایم را دادم به تو, حتی آغوشم را...
یک صدای گنگ.تاریکی است.دشت سوخته.آسمان پاشیده
من هستم و تو!یک راه شیری در کهکشان , از زمین تا فلق
جاده ی ابریشمی...
پ.ن:
هنوزم میای تو خوابم تو شبای پر ستاره     هنوزم میگم خدایا  کاشکی برگرده دوباره
                               
                                          "دکتر شاهکار بینش پزوه"

ابرهای بالای شهر , تیره و ضخیم می نمایند و غرش می کنند, می خواهند ببارند,
زمستان همین است. دقایقی دیگر حتما عقده شان را به سر زمین و شهر خالی خواهند کرد,
ساختمانها,خیابانها,کوچه ها,درختها و آدمها را خیس خواهند کرد و من را که در انتظار تو
روزگار سپری می کنم.

به نظرم مطالعه ی آدمها روی عرشه ی  یک کشتی خیلی ساده تر از مطالعه ی شپش های
فراری و سوسک های پر جنب و جوش است.آدمها مثل حشرات این ور و آن ور نمی روند.
پ.ن:
حتی مطالعه ی پلک زدن آدم های مختلف هم هیجان انگیزه