من از تو دلگیرم که مرا در ویرانه ها جا گذاشتی.من از تو دلگیرم که ساز تنهایی ات را کوک کرده ای
و پا در سرزمینی تازه نهادی و مرا در کوچه پس کوچه های خاطرات گذشته رها کردی.
من از تو دلگیرم که مرا یک بار که نه صد ها بار فراموش کردی .من از تو دلگیرم که سال ها را نه
ساعتها را, من را ,خاطرات ر,ا زندگی را فراموش کردی . من از تو دلگیرم حتی وقتی روزهای بیشتری
بگذرد و من همچنان از تو دلگیرم . دلگیرتر می شوم در روزهای دیگر.
پ.ن:
زندگی خواب های گذشته است که تعبیر می شود .زندگی تاب خوردن خیال در روزهایی است
که هرگز عمران به آن نمی رسد .زندگی آغاز ماجراست
                                                                             "کتاب پیکر فرهاد;عباس معروفی "